De Hoegaardse kolonie was destijds zeer sterk. Er zaten ver-standige kleppers bij. Primussen als Willy Vanex en Jules Cipers, de latere gemeentesecretaris en anderen als K. Ausloos, de ge-broeders Covens, Karel van den Bosch, Jan Vanhulst, Roland Moreau, Richard Steenwegen, de broers Kinaes, A. Kinaer. Het grote samenhorigheidsgevoel werd in de hand gewerkt door het gemeenschappelijk vervoer. Door de schaarste waren fietsen uit het straatbeeld verdwenen. Onderdelen en vooral banden wa-ren er helemaal niet. Het openbaar vervoer moest dus uitkomst bieden. Dit vervoer kreunde echter zelf onder de gevolgen van de oorlog. De autobuslijn Hoegaarden-Tienen werd uitgebaat door de familie Van Mullem. Twee vehikels werden ingezet. De eerste, de 'Ponsten', was op een onverklaarbare wijze vanuit Parijs in deze Brabantse hoek beland. Achteraan was een open balkon aangebracht. Het was slechts afgesloten met een metalen kettinkje. Dit balkon had het voordeel dat men er in de bochten kon op- en afspringen tot grote woede van de autobusontvanger. Het reservewiel was bovendien op dit balkon geplaatst, zodat er als het ware gevochten werd om op die prima uitkijkpost te kunnen postvatten. De ontvangers waren niet bepaald zachtaardige kerels voor de collegejeugd. De meest bekende onder hen, Maurits, alias 'Bak-kes', sloeg duchtig metz'n houten ticketkistje op onze hoofden, als wij te opdringerig werden. Hij kon echter de dagelijkse bestorming van het balkon niet beletten. De tweede autobus heette 'den Duits'. Was het een Wehrmacht-reliek? Ik weet het niet. Zeker was dat 'den Duits' totaal ver-sleten was. Hijgend en puffend kreunde het spul de heuvel naar Hoegaarden op. Geregeld bleef het staan om naar adem te hap-pen, 's Winters was de Tienentocht een kouwelijke bedoening. Op het Parisienbalkon floot de wind ons om de oren. In de passagiersruimte van 'den Duits' infiltreerde de koude lucht-stroom langs gaten en reten in de vloer. Er liep een 'ijzig gordijn' doorheen de autobus. Voor de jongeren van de twee onderwijsnetten golden strenge apartheidsregels. De officiële school bedreigde immers ons zieleheil, Aan de ene kant zaten dan ook de 'mannen' van het college, de talrijkste groep, aan de andere de 'mannen' van het atheneum. Woorden werden vrijwel niet gewisseld.

W. Loosen, toen leerling van het vierde jaar